Beroepsziekten.nl

(14-6) Onderzoek in België wijst erop dat de oorzaak van deukdijen gezocht moet worden in elektromagnetisme.

De eerste berichten over deukdijen of ribbeldijen kwamen in 1995 van medewerksters van de KBC Bank en Verzekeringsgroep in België. De bank had net een nieuw gebouw betrokken. In 2003 waren bij de medische afdeling van het concern meer dan 900 gevallen van deze 'lipoatrophia semicircularis' geregistreerd. Zie het artikel in ESD Journal: http://www.sfowler.com/esdjournal/lipoatrophia.htm).

 

De deuken ontstaan aan een of beide dijbenen en zijn 5 tot 20 cm lang en 1 tot 5 mm diep. Bij een deel van de mensen gingen ze gepaard met tintelingen of een branderig gevoel, bij anderen met sterke vermoeidheid. In 84% ging het om vrouwen. Soms trad spontaan herstel op, soms pas na overplaatsing naar een ander gebouw, ontslag of tijdens zwangerschapsverlof.

Uit onderzoek bleek dat de medewerkers met klachten een slechtere zithouding hadden dan anderen: meer naar voren en te hoog, hetgeen meer druk op de dijbeenspieren geeft. Aanpassing van de zithouding bracht echter geen verbetering in de klachten.

Hoewel uit metingen van (elektro)magnetische velden en statische elektriciteit geen grote verschillen werden gevonden tussen werkplekken, werd besloten als proef op een afdeling de hoeveelheid straling van het kabelnetwerk tot een minimum terug te dringen. Daarvoor werd alle bekabeling vervangen door ferrietkabels met een lage elektrische geleidbaarheid.

Dat had succes, want bij een aantal werknemers verdwenen de klachten van lipoatrophia semicircularis voorkomen. De onderzoekers komen dan ook tot de conclusie dat de oorzaak van deuk- of ribbeldijen gezocht moet worden in elektromagnetisme.

Zie ook: Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde 2005, 23 april;149 (17)