Pleidooi voor herinvoering risque professionnel in Nederland

Nederland houdt zich niet aan internationale verdragen. Door terug te keren naar een risque professionnel stelsel, zou Nederland weer voldoen aan het ILO-verdrag 121. Tot deze conclusies komt Yvonne Waterman in haar dissertatie ‘De aansprakelijkheid van de werkgever voor arbeidsongevallen en beroepsziekten’ waarop zij 13 november promoveerde.

Centraal in dit proefschrift staat de uitdijende civiele aansprakelijkheid van de werkgever voor arbeidsongevallen en beroepsziekten van zijn werknemer, zoals neergelegd in art. 7:658 BW. In 1967 werd het risque professionnel, waarin de werkgever immuniteit genoot tegen aansprakelijkheidsclaims, verlaten ten gunste van de invoering van een stelsel van risque social (WAO; thans WIA), waarin de werkgever volledig aansprakelijk kan worden gehouden. Door veranderingen in de arbeidsmarkt en de sociale zekerheid voldoet deze regelgeving inmiddels niet meer. De WIA is zelfs strijdig met het ILO (International Labour Organization) verdrag 121, waarin minimumnormen staan geformuleerd voor sociale zekerheid. Mensen die arbeidsongeschikt zijn geworden door een beroepsziekte vallen in Nederland soms onder deze internationale fatsoensnorm voor sociale zekerheid.

Yvonne Waterman concludeert dat doorgaan op de huidige weg zal leiden tot een toenemende discrepantie tussen een verouderd wetsartikel en de realiteit van de moderne werkplek. Zij pleit voor een terugkeer naar een risque professionnel stelsel, waarmee Nederland weer zou voldoen aan het ILO-verdrag 121. De Commissie Donner II, die adviseerde over de aanpassing van de arbeidsongeschiktheidsregelingen, heeft destijds al een risque professionnel regeling voorgesteld in de vorm van de Extra Garantie Regeling Beroepsziekten. Om onduidelijke redenen is deze regeling in de la blijven liggen.

Links:
Persbericht Erasmus Universiteit:  http://www.eur.nl/nieuws/detail/article/15112/