Vrijdag 21 november vond de Heijermanslezing plaats. In het eerste deel werden de deelnemers geprikkeld kritisch te reflecteren over het omgaan met diagnose, preventie en arbeidsadvies bij auto-immuunziekten die mogelijk beroepsgerelateerd zijn. Het tweede deel stond van het programma stond in het teken van het bewegingsapparaat.

Onderwerpen: Auto-immuunziekten en bewegingsapparaat.

De Heijermanslezing begint met het onderwerp auto-immuunziekten door werk. Aan bod komt de complexiteit van causaliteit bij deze multi-causale aandoeningen; waar lopen we tegenaan en wat doen we met de blootstelling? Bij deze aandoeningen worden vaak geen preventieve acties ingezet omdat we geen harde uitspraken durven te doen over een causale relatie tussen blootstelling en ziekte, maar is dat juist?

Een recordaantal Nederlanders heeft dit jaar al een beroep gedaan op een regeling voor mensen met een ernstige ziekte die is veroorzaakt door het werken met gevaarlijke stoffen.

De ziektelast door risicofactoren in werk wordt geschat op vijf procent. Dat is zelfs hoger dan de ziektelast door (ernstig) overgewicht, terwijl daar al wel veel aandacht voor is. Een vergelijkbare systematische aanpak moet er ook voor beroepsziekten ontstaan!

Lees verder op tbv..
 

Het vaststellen van een beroepsziekte is niet altijd even eenvoudig. Klachten waarmee werkenden naar de bedrijfsarts komen zijn vaak aspecifiek en mogelijk werkgerelateerd, maar daarmee nog geen beroepsziekten. Gecombineerd met informatie over blootstelling aan risicofactoren in het werk kunnen deze klachten wél dienen als vroegsignalen van beroepsziekten en daarmee aangrijpingspunt voor preventieve acties. Als werk het probleem is van ziekte, is een behandeling niet de oplossing.