Vrijdag 21 november vond de Heijermanslezing plaats. In het eerste deel werden de deelnemers geprikkeld kritisch te reflecteren over het omgaan met diagnose, preventie en arbeidsadvies bij auto-immuunziekten die mogelijk beroepsgerelateerd zijn. Het tweede deel stond van het programma stond in het teken van het bewegingsapparaat.

Op 30 juni promoveerde Lima Emal aan de Universiteit van Amsterdam op het proefschrift ‘Het potentieel van risicocommunicatiestrategieën ter voorkoming van werkgerelateerde stress bij zorgverleners’. In dit proefschrift voerden Lima Emal en haar promotieteam zes deelstudies uit om te verkennen of risicocommunicatie een veelbelovende strategie is om werkgerelateerde stress bij zorgverleners te voorkomen en hulpzoekgedrag te bevorderen.

Hoe het oudste beroep ter wereld gezonder kan:

https://youtu.be/LxJK9YUwZKI?t=82

Onderwerpen: Auto-immuunziekten en bewegingsapparaat.

De Heijermanslezing begint met het onderwerp auto-immuunziekten door werk. Aan bod komt de complexiteit van causaliteit bij deze multi-causale aandoeningen; waar lopen we tegenaan en wat doen we met de blootstelling? Bij deze aandoeningen worden vaak geen preventieve acties ingezet omdat we geen harde uitspraken durven te doen over een causale relatie tussen blootstelling en ziekte, maar is dat juist?

‘Het asbestverbod kwam relatief laat, ondanks vroeg wetenschappelijk bewijs. De belangrijkste redenen waren economische belangen, trage politieke besluitvorming, gebrek aan acute zichtbaarheid van de schade, en de keuze voor een stapsgewijze aanpak. Hoewel de daling van het aantal asbestslachtoffers is ingezet, zal het gezien de latentietijd nog decennia duren voordat deze (beroeps)ziekte is verdwenen.